Datum: 04-11-2009

Laatste gewijzigd: 04-11-2009

WOENSDAG GEHAKTDAG

Woensdag Gehaktdag is de column van Menno Pot, exclusief voor de AFCA Supporters-club. Menno schreef de supportersroman Vak 127 en het nonfictiewerk De Derby.
Over twee weken verschijnt weer een nieuwe column. Op woensdag, uiteraard.

Trots op Ajax

Ik heb in de loop der tijd heel wat afgekankerd in deze column, vaak met reden en ik beloof ook plechtig dat ik weer ga kankeren zodra er aanleiding toe is, maar ik wil toch even zwart op wit hebben dat ik het echt grote klasse van Ajax vind dat de supporters die al een kaart hadden gekocht voor Dinamo Zagreb-uit tóch welkom zijn in het Maksimir Stadion, als gasten van Ajax.

Hulde. Veel andere grote Europese clubs hadden hun aanhang in de kou laten staan, daar ben ik van overtuigd. Ze zouden het geld voor het toegangskaartje hebben teruggestort, maar vliegtickets? Helaas, daar kan de club geen verantwoordelijkheid voor nemen, zoiets boek je nu eenmaal voor eigen risico. Ik zou dat standpunt niet eens echt schandalig hebben gevonden. Ajax hoefde dit niet te doen, maar ze hebben het wel gedaan, en dat vind ik groots.

De knagende onvrede, het sluimerende verdriet over de fundamentele en waarschijnlijk blijvende schade die bepaalde bestuurders en trainers mijn clubje de voorbije tien jaar hebben toegebracht, zit aan het eind van dit rampzalige, intens trieste decennium heel diep in mijn systeem, en er is meer dan een landskampioenschapje voor nodig om dat weer goed te maken, maar als we inzoomen op het nu, dan is het eigenlijk best een mooi Ajax-najaar. Op dit moment.

Sinds 16 augustus (PSV-uit) niet meer verloren. Gewonnen van Dinamo Zagreb. De eerste twee van drie zware competitiewedstrijden (AZ en Feyenoord) doorgekomen met zes punten en negen goals. Eindelijk weer eens een verdediging die staat. Eindelijk weer eens een middenveld dat een oorlog kan winnen. Eindelijk weer eens een echte topscorer. Urby Emanuelson en Gregory van der Wiel maken stappen.

Er valt nog wel wat te mopperen, uiteraard. Het voetbal kan nog wel een stukkie beter. Een aantal aankopen komt niet in aanmerking voor het predikaat ′buitencategorie die werkelijk iets toevoegt aan het elftal′. Topwedstrijden winnen heeft niet zo veel zin als je de punten vervolgens tegen Sparta (0-0) en Roda (2-2) verspeelt. Dat soort uitglijders kunnen heel duur zijn, aan het eind van de rit. En we moeten ook zorgen dat we iets minder afhankelijk worden van Suárez.

Maar: we maken stappen. Vorig seizoen hadden we na twaalf competitiewedstrijden vier punten en veertien gescoorde goals minder dan nu, was ons doelsaldo +11 in plaats van +30, lagen we al uit de beker en hadden we een amateur als trainer, die zich voor het eerst had laten ontvallen "dat stoppen natuurlijk wel eens door je hoofd gaat".

Ik vond dat een absoluut schandalige opmerking van een man die kort daarvoor ongeveer de absolute macht over het voetbalbedrijf had geaccepteerd. De halve clubstructuur was omgeploegd, hij had Johan Cruijff overruled; dan kun je het werkelijk niet máken om al voor Sinterklaas tussen neus en lippen door te zeggen dat je wel eens nadenkt over stoppen. Het bevestigde mijn diepe vrees dat we onze kaarten weer eens allemaal op de verkeerde hadden gezet: op een man die nog niet eens wist of hij eigenlijk wel trainer wilde worden. Van dat gevoel ben ik ook niet meer af gekomen.

Als je dat vergelijkt met nu... Wat een rust.

De dag na Ajax - Feyenoord liep ik naar mijn buurtcafé om een broodje te eten en de wedstrijdverslagen te lezen (nog nagniffelend om dit briljante filmpje, trouwens). De vrijdag ervoor had Ajax zijn Zagreb-besluit bekendgemaakt. Het was windstil. Fris, maar niet koud. De lucht rook naar herfst, de novemberzon scheen. Amsterdam lag er oogverblindend mooi bij. En plotseling realiseerde ik me dat ik, op dit specifieke moment in de tijd, trots was op Ajax. Niet vanwege een paar gewonnen wedstrijden, maar echt trots, nét even een stukje dieper onder de oppervlakte. Dat was lang geleden.

Ajax is mijn club, dacht ik plotseling. Er zijn wel eens hele seizoenen voorbijgegaan waarin ik dat eigenlijk geen enkele keer dacht, maar nu dacht ik: Ajax is mijn club. Niks Godenzonen, niks Europese top, niks de beste van allemaal, maar wel: mijn club.

Als we zondag van Twente verliezen, gaan we natuurlijk gewoon weer kankeren, want zo zijn we dan ook wel weer. We zijn namelijk voetbalsupporters en hebben dus het aangeboren grondrecht om van het ene op het andere moment te vinden dat het allemaal niks is.

Maar da′s logisch.

Menno