Datum: 04-02-2010

Laatste gewijzigd: 04-02-2010

WOENSDAG GEHAKTDAG

Woensdag Gehaktdag is de column van Menno Pot, exclusief geschreven voor de AFCA Supportersclub.
Menno schreef de supportersroman Vak 127 en het nonfictiewerk De Derby.
Over twee weken verschijnt weer een nieuwe column. Op woensdag, uiteraard.

Verhalen en karakters

Weet je wat het probleem is met het voetbal van tegenwoordig, en zeker ook met het Ajax van tegenwoordig?

Er zijn te weinig verhalen. En te weinig karakters.

Het grootste deel van de tijd is zo kontklemmend saai allemaal. Voetballers gaan steeds meer op elkaar lijken. Clubs gaan steeds meer op elkaar lijken. Stadions gaan steeds meer op elkaar lijken. Het voetbal van Ajax gaat steeds meer op het voetbal van elke willekeurige andere club lijken. Spelersinterviews, analyses van trainers; het gaat allemaal steeds meer op elkaar lijken.

En iedereen maar ouwehoeren over transfersommen en systemen en gevalletjes die net wel of net niet buitenspel waren. Lekker belangrijk allemaal. Ik wil gewoon echte mensen zien. Met echte-mensen-verhalen.

Hyun Jun Suk - dát is een verhaal. Wat een held. Koreaantje komt op een doordeweekse dag aanwaaien en biedt zich gewoon aan: laat me meedoen alstublieft, ik wil graag voor Ajax voetballen, geef me een kans, geheel vrijblijvend.

En hoppa: niet veel later zit hij bij de selectie. Toen hij voor het eerst mocht warmlopen, tegen AZ, had hij zo"n brede grijns op zijn gezicht dat ik dacht dat zijn hoofd eraf zou vallen. Ik zou niet vreemd hebben opgekeken als hij een camera uit zijn broekzak had gevist om wat plaatjes van publiek en stadion te schieten. Die jongen was de gelukkigste man ter wereld op dat moment. Dat is geweldig, omdat het een verhaal is. Het verhaal van eenn echt mens, totaal anders dan een officiële presentatie met shirt en champagne van een veel te rijke primadonna die net zo lief bij een andere club had gevoetbald, maar via zijn zaakwaarnemer nu eenmaal bij Ajax is beland.

Je ziet ook dat het publiek zoiets meteen oppikt. Iedereen voelt: dit is iets bijzonders. Die Suk kan wel een stuk of tien potjes breken. Ook al blijkt de komende weken dat hij voor geen meter kan voetballen; een verhaal als het zijne prefereer ik te allen tijde boven de zoveelste te dure aankoop.

Het was sowieso wel een goeie week bij Ajax, qua verhalen en karakters.

Het begon al met die malle beslissing van Martin Jol om Sulejmani en Aissati voor het oog van de camera te laten traplopen in het stadion. Kon ik wel om gniffelen, zeker ook van het slappe lulverhaal dat als uitleg moest gelden. Het was niet als vernedering bedoeld hoor, natuurlijk niet: "Nu wordt alles op camera vastgelegd, maar zulke dingen gebeuren ook wel eens als er geen journalisten aanwezig zijn," zei Jol. "Ze moeten extra werk doren omdat ze woensdag niet voetballen."

Ja hoor: het is doodnormaal dat spelers die woensdag niet voetballen een tijdje heen en weer rennen over de trappen van het stadion. Gebeurt zo vaak. Dat het toevallig de twee spelers zijn die nog geen minuut hebben laten zien waarom ze eigenlijk prestigieuze Ajax-aankopen waren, en die bovendien niet bepaald de meest afgetrainde werkpaarden van de selectie zijn... dat is natuurlijk puur toeval.

Sommige supporters hebben hele serieuze meningen over dat soort voorvallen: ′kan′ het wel of ′kan′ het niet? Mij boeit dat voor geen meter. Ik vind helemaal niks van zo′n besluit van Jol; ik vind het verhaal vermakelijk - of niet. In dit geval dus wel.

Tijdens Ajax - Roda werd het nog veel leuker. Dat wil zeggen: in de tweede helft. Gedurende de eerste helft vroeg ik me vooral af wat die spelers eigenlijk precies tegen elkaar gezegd hebben tijdens dat veel gememoreerde groepsgesprek zonder trainer. Ik lees overal dat ze elkaar tijdens die praatsessie eens flink ′de waarheid′ gezegd hebben. En dan zó slap, ongeïnspireerd en futloos voor de dag komen... Fascinerend. Ik zou een moord doen voor een stiekem gemaakt filmpje van dat gesprek. Wat was die ′waarheid′ die ze elkaar verteld hebben?

In de tweede helft werd het écht leuk. Eindelijk eens een scheidsrechter die het lef heeft om twee penalties achter elkaar te geven, en voor die overtredingen ook twee keer geel aan dezelfde speler. Dat was op zichzelf al tof. Nog leuker was het dat één of andere pipo op de bank van Roda helemaal gek in zijn hoofd werd en de scheidsrechter naar de keel wilde vliegen. Alleen al die momenten voor de Roda-bank waren leuker dan de hele eerste helft.

En als klapstuk het debuut van Suk: een jongensboek, een prachtverhaal. De Ajacied van de Wedstrijd? Suárez had vier keer gescoord, maar het publiek wist wel beter: "Suk-Suk-Suk-Suk!" We hebben weer eens een potentiële cultheld in de gelederen. Een echt mens, aan wie een echt verhaal kleeft.

Ik liep, ondanks die draak van een eerste helft, met een Suk-grijns naar buiten - en dan hebben we het dus niet eens over de 4-0 winst en de klasse van Luis Suárez gehad. Ik bedoel maar: als er voldoende karakters en verhalen zijn, heb je geen uitslagen en sterspelers nodig om plezier te hebben op een voetbaltribune. Het was fijn om dat weer even te constateren.